قانون احساس

شاگردی به همراه استادش رهسپار شهری شدند، شاگرد به استاد گفت استاد چگونه می توان به آرزو رسید؟

استاد گفت بیا بریم شاید در میانه ی راه به آرزویت رسیدی.

پس از مدتی به کنار رودخانه ای رسیدند.

استاد به شاگردش گفت سرت را ببر زیر آب. همین که شاگرد سرش را زیر آب فرو کرد؛ استاد با دست خود به سر شاگرد فشار آورد و مانع شد شاگرد سرش را بیرون بیاورد. به حدی پا فشاری کرد که شاگرد از نبود هوا داشت خفه می شد.

بالاخره استاد دستش را رها کرد. شاگرد پس از آن که نفسی تازه کرد، با ملایمت و با احترام از استاد خویش علت را جویا شد.

استاد فرمود: زیر آب چه آرزویی در سر داشتی؟

شاگرد گفت: هوا

استاد دوباره پرسید: چه آرزویی داشتی؟

شاگرد مجددا گفت: فقط هوا

استاد در جواب گفت:

اگر چیزی را به این شدت و باور بخواهی آن قطعا مال توست.

اگر تعارض ها و تناقضات از میان برچیده شوند، واکنشی مثبت و دلخواه را دریافت خواهیم کرد. علتِ نتیجه ی دلخواه همان کُنش خالصانه ی ماست که احساس ما را بیان می کند. در اصل، احساس همان قانون است و قانون، احساس است.